خیال می کردیم این کار از هر کس بر می آید...

بسم الله الرحمن الرحیم

مرحوم آیت الله بهجت ـ رحمه الله تعالی ـ فرمودند:

یکی از شعرای عرب درباره اهل بیت ـ علیهم السلام ـ چنین سروده است:

(( مُشَرَّدُونَ نُفُوا عَن عُقرِ دَارِهِمُ        کَأنَّهُم قَد جَنَوا مَا لَیسَ یُغتَفَرُ ))

چنان پراکنده اند و از منازلشان دور افتاده اند که گویی جنایت غیر قابل بخشش از آنان سر زده است.

آیا واقعا کار ما باید به جایی برسد که اوصیای پیغمبر این قدر در میان ما خوار باشند؟!

ما امتحان خود را در باره امامانی در میان مردم حاضر بودند، پس داده ایم، اگر امام زمان ـ عجل الله تعالی فرجه الشریف ـ هم ظهور کند، معلوم است که با او چه خواهیم کرد؟! از سوء رفتار خود با امام اول تا یازدهم ـ علیهم السلام ـ توبه نکردیم. آیا برای امام دوازدهم توبه می کنیم؟!نقل شده که آقای زاهدی می گفت: (( برای تعجیل فرج دعا نکنید؛ زیرا دعا برای معصیت است، آیا می خواهید بیاید تا او را هم بکشیم! ))

اگر بدانیم دعای ما اثر می کند و باز دعا نکنیم، مقصریم؛ ولی خدا می داند که اهل دعا چه کسانی هستند؟ خیال می کردیم این کار از هر کس بر می آید و کار عَجَزه[1] است، ولی معلوم شد کار هر کس نیست، بله لقلقه زبان زیاد است و از هر کس بر می آید، اما دعای حقیقی با شرایط دعا و اجابت آن بسیار اندک است!


[1] - افراد ناتوان و عاجز

/ 0 نظر / 7 بازدید